Moving

.

.

.

.

I am writing in this weblog

.

.

.

.

تفت

من اگه نباشم کی میمره برات؟
کی اشکاتو پاک میکنه؟
کی موهاتو شونه میکنه؟
کی تحمل میکنه بار حرفای تو رو؟
کی دووم میاره لووس بازی های تو رو؟
کی تو رو به رویا میبره؟
کی وقتی از رویاهای بچگونه ت در اومدی به هیشکیِ هیشکی نمیگه که خجالت نکشی و ازش دیگه حرف نمیزنه؟
کی حرفات رو تا آخربا لبخند میشنوه؟

نمیخوام تو منو خورد کنی خودم جواب میدم: خیلی ها.

کی میذاره خودت بمونی و نمیخواد عوضت کنه؟
فقط من

روزانه

اینجا شرایط زندگی خیلی جالب نیست. البته نمیدونم نوشتن هزار باره تجربه های مکرر در وبلاگ کار خوبیه یا نه ولی شاید بنویسم.
.
.
.
داشتم مینوشتم که استادم زنگ زد نزدیک بودغش کنم. باید به این ترس همیشگی از استاد و کار فرما غلبه کنم. جه بدبختیه ها!!!!

کاش

زیر گنبد کبود
یکی بود
یکی نبود
ای کاش که اون یکی هم نبود

؟

بذار بگن ترسیدم
بذار بگن بریدم

پ.ن: شاید راست میگن

injection

تزریقش کردم زیر پوستم، همه جای پوستم. پوستم به فاصله سه میکرون ازم فاصه گرفت و پوششی شد برای تنم. ترکیب شد و حالا دیگه نمیدونم که اینجا خونه اونه یا من؟